ssst.. the baby is listening

Om je voor te bereiden op jouw bevalling kan het enorm helpen verhalen van andere vrouwen te horen die moeder geworden zijn.

Wij geloven dat als je in de zwangerschap, hoort en leest hoe andere vrouwen bevallen zijn, je meer vertrouwen krijgt dat ook jij een goede bevalling kan krijgen.
Ook geeft het je informatie over wat voor jou belangrijk kan zijn als je gaat bevallen.

Wij, van Mundo Vroedvrouwen, begeleiden vrouwen tijdens bevallingen, en zien hoe krachtig en stoer deze aanstaande moeders zijn. We maken prachtige geboortes mee. Het zou zo geweldig zijn als we vrouwen die nog gaan bevallen hierop kunnen voorbereiden door te vertellen hoe andere vrouwen zijn bevallen.

We hopen daarom een platform te maken van geboorteverhalen van moeders uit onze verloskundigenpraktijk. Om vrouwen te inspireren, om kracht en vertrouwen mee te geven. Zodat zij voelen en durven denken: ik kan dat ook!

Wie wil haar geboorteverhaal delen op onze website?

Vragen? Laat het ons graag weten.

mail ons:

info@mundo-vroedvrouwen.nl

Geboorteverhalen kun je vinden op:
geboorteverhalen
en
vertrouw op jezelf en maak je eigen keuzes
en natuurlijk in het prachtige boek van Nina Pierson

“Het delen van geboorteverhalen is iets wat vrouwen al eeuwenlang doen om anderen, die nog gaan bevallen, van kennis en vertrouwen te voorzien. In deze moderne tijden en onze geïndividualiseerde samenleving lijken we echter de kracht en de waarde van deze vorm van sisterhood een beetje te zijn vergeten”

Nina Pierson – de geboortebundel, verhalen van vrouw tot vrouw

Geboorteverhaal van An

– woensdag, juni 10, 2020
In mei wist vrijwel iedereen die mij was tegen gekomen dat ik de zwangerschap he-le-maal zat was. Nja, niet dat ik er ooit wèl van had genoten, maar het duurde veel langer dan mij lief was. De uitgerekende datum kwam steeds dichterbij en er was nog geen einde in zicht.

Bevalling opwekken
In de laatste maand had ik wekelijks een controle bij de verloskundige. Elke week hoopte ik dat de volgende afspraak niet door zou gaan omdat ik intussen bevallen zou zijn. Fingers crossed. In de 39e week bespraken we de mogelijkheden om ingeleid te worden. Dit kon pas vanaf de 41e week, via de gynaecoloog in het ziekenhuis. Dat betekent dat mijn eigen verloskundige de bevalling niet zal mogen begeleiden. Ik wilde deze optie liever niet, want ik vond mijn eigen verloskundigenpraktijk juist zo fijn en vertrouwd.

Wel kon ik met 40 weken gestript worden om de bevalling op te wekken. De verloskundige gaat dan met haar vingers naar binnen om de vliezen wat los te maken van de baarmoederwand. Je lichaam maakt een bepaald stofje aan wat weeën op kan wekken. Deze methode werkt volgens de ervaring van mijn verloskundige bij 1 op de 6 vrouwen na één keer strippen, maar kan na een paar dagen nogmaals gedaan worden om een tweede poging te doen.

Niet geschoten is altijd mis, en ik wilde van alles proberen om de bevalling op te wekken. Wat was ik klaar met deze zwangerschap.

Dus 22 mei lag ik daar op de ligtafel, klaar om gestript te worden. Hopend dat ik die ene vrouw zou zijn waarbij het na één keer lukt. Op een gegeven moment zat de zwangerschap me zo hoog, dat ik opeens begon te huilen toen ik daar lag. De verloskundige (Sylke) was heel lief, gaf ruimte voor mijn emoties en kalmeerde me. Ook sprak ze met mij af dat ik donderdag 28 mei ingeleid zal worden als ik dan nog niet bevallen ben. Ze zag dat ik het er mentaal zwaar mee had.

Tijdens het strippen voelde Sylke dat ik al 2-3 cm ontsluiting had! Mijn lichaam was dus al van zichzelf bezig! Wat een opluchting.
Na de handeling gaf Michael mij een veelbetekende knuffel en gingen we weer huiswaarts, hopend dat het elk moment zou beginnen. Diezelfde dag gebeurde er helaas nog niks.

Gebroken vliezen
De volgende dag (zaterdag) wilde ik niet de hele tijd thuis zitten wachten, dus ging ik naar de Frederik Hendriklaan (winkelstraat) om nog wat dingetjes te kopen. Het was mooi weer, dus ik maakte er een lange wandeling van. Met tussendoor natuurlijk voldoende zitpauzes, want met die bolle buik ging het allemaal maar wat moeizaam.

Ik was nog maar net een uurtje thuis en ik voelde wat vocht sijpelen tussen mijn benen elke keer als ik opstond. Zouden mijn vliezen zijn gebroken of is het urineverlies omdat de baby constant tegen mijn blaas aan drukt? Ik twijfelde hierover omdat het steeds maar een beetje was. Ik belde de verloskundige om mijn twijfel te bespreken en ze sprak met mij af dat ze de volgende ochtend langs zou komen. Ik informeerde Michael (die op dat moment even bij zijn vader was) over de situatie en ik zei dat er geen noodgang of dergelijke is, omdat ik het niet zeker wist. Toch kwam hij meteen naar huis en kwam bij me zitten. We praatten wat over onze middag toen ik plots steeds meer ‘vocht’ voelde sijpelen. Ik ging naar het toilet want ik was in de veronderstelling dat ik gewoon heel veel moest plassen. Toen ik op de wc-bril zat, kwam er meteen een plens helder water uit mijn lichaam. Ja, nu wist ik het zeker; mijn vliezen waren gebroken. En gelukkig was Michael thuis met mij. Wat was ik ontzettend blij: eindelijk gaat het gebeuren!

Toch…?

Tijd dringt
Nu was het weer wachten tot de weeën zouden beginnen. Als dat niet binnen 24 uur zou zijn, dan kreeg ik een medische indicatie en zou ik verplicht naar het ziekenhuis moeten wegens infectiegevaar. Het is nu immers een open ingang voor bacteriën die mijn baarmoeder in kunnen treden. De baby wordt niet meer beschermd door mijn vliezen, gezien deze ‘gebroken’ zijn. Het advies was om goed uit te rusten omdat ik alle energie nodig zal hebben voor de naderende bevalling.

Probeer maar eens te slapen als je weet dat elk moment de langverwachte, grote gebeurtenis plaats zal vinden. Ik heb die zaterdagnacht maar drie uurtjes geslapen.

Zoals afgesproken kwam verloskundige Miriam zondagochtend bij me langs, deed wat controles en belde in mijn bijzijn met het ziekenhuis. Als ik die zondag vóór 18 uur weeën kreeg, mocht ze mijn bevalling nog begeleiden in het ziekenhuis. Zo niet, werd ik rond 18 uur bij de gynaecoloog van het ziekenhuis verwacht. Het ziekenhuis hield in ieder geval vast een verloskamer voor me vrij, omdat ik ver van tevoren reeds had besloten om niet thuis te bevallen maar aldaar.

Medische indicatie
Helaas had ik zondag rond 17:30 uur nog geen weeën en kreeg ik officieel een medische indicatie. Ik baalde ervan, wetende dat ik door iemand behandeld zal worden die niet met mij het hele traject van bijna 9 maanden heeft meegemaakt. Iemand die mij alleen op papier (medisch dossier) snel scant en die mij niet als persoon kent.

Eenmaal in het ziekenhuis werd ik een uur aan een hartmonitor (voor de baby) gezet zodat ze konden controleren of het goed gaat met de baby. Na een uur observatie waren er geen complicaties geconstateerd en stuurden ze me weer naar huis om 72 uren de weeën af te wachten. What the fuck? Ik dacht dat het eindelijk zou beginnen en nu moet ik weer drie dagen afwachten? Kan het nog vreselijker?

Ik ging nog even snel naar het toilet, maar het vruchtwater welke ik nog steeds lekte, kreeg een lichtgroene kleur. Ik gaf dit aan bij de verpleegkundige en ze ging mijn maandverband met haar collega analyseren en bespreken. Awkward, dacht ik..
Na overleg namen ze bij mij een uitstrijkje om te laten testen of ik de GBS bacterie had opgelopen. Echter zou het wel ongeveer 45 minuten duren voordat de uitslag bekend was, dus moesten we wederom wachten.

Ondertussen ging mijn vruchtwater van lichtgroen naar bruin, dat betekent dat de baby in het vruchtwater heeft gepoept. Dit kan een teken zijn dat de baby stress of zuurstoftekort heeft, dus zal de bevalling snel ingeleid moeten worden. We moesten dus toch blijven, en de verloskamer werd voor ons klaargemaakt.

 

Ik werd in de verloskamer aan drie apparaten gezet om de volgende redenen:

Medisch reden #1
Door de langdurig gebroken vliezen, moest de baby’s hart nauw in de gaten worden gehouden middels een monitor (CTG).

Medisch reden #2
De baby had in het vruchtwater gepoept, dus ik kreeg via een infuus een weeënopwekker (oxytocine) toegediend om de bevalling in gang te zetten.

Medisch reden #3
De GBS test (een bacterie) bleek uiteindelijk positief, dus ik kreeg via een infuus antibiotica om besmetting bij de baby te voorkomen.

De bevalling
Ik was zo moe dat ik ondanks alles nog een uurtje in het ziekenhuisbed heb geslapen. Michael was vanzelfsprekend bij me en samen hebben we nog wat tijd doorgebracht in afwachting van de bevalling. Een klinische verloskundige genaamd Maaike kwam haarzelf voorstellen. Ze bleef ook even zitten om zomaar een praatje met ons te maken en leek oprecht geïnteresseerd. Zij ging mijn bevalling begeleiden, en (gelukkig) geen gynaecoloog. Ook heeft Maaike toevallig eerder jarenlang bij mijn verloskundigenpraktijk gewerkt, en dat gaf me op één of andere manier toch een vertrouwd gevoel. Gynaecologen hebben schijnbaar een andere werkwijze dan verloskundigen. Gynaecologen grijpen sneller medisch in terwijl verloskundigen juist de kracht van de natuur afwachten en ook kijken naar wat het beste is voor de gesteldheid en herstel van de vrouw. Althans, dat is wat ik heb vernomen.

Rond middernacht begon ik lichte weeën te krijgen. We waren inmiddels al 6 uren in het ziekenhuis. De verpleegkundige verhoogde de dosis oxytocine nog even en de weeën werden vrijwel meteen al heftiger.

Mijn ervaring is dat het prettig is om je houding zo nu en dan te veranderen, om de weeën op te vangen. Ik varieerde tussen een fitnessbal, op een harde stoel, zachte bank en liggend op het ziekenhuisbed. Als pijnbestrijding had ik een TENS-apparaat geleend van mijn verloskundige. Deze kwam Miriam nog persoonlijk langsbrengen in het ziekenhuis, dat was zo lief. Bij de TENS worden vier elektroden op je rug geplaatst welke stroomstootjes afgeeft via een apparaatje welke je aan je nek kunt hangen. Je kan zelf bedienen hoe sterk de stroomstoten zijn, en tijdens een wee druk je dan een ‘boost’-knop in waardoor het nog extra stroom afgeeft. In principe word je door de stroomstoten dus afgeleid tijdens een wee; je kan het ook zien als een placebo effect. Ik wilde geen medische pijnbestrijding zolang ik dat zelf niet nodig vond.

 

De weeën volgden snel achter elkaar op, en ergens tussen 3 en 4 uur ‘s nachts kreeg ik de drang om te poepen. Ik wist van het internet dat persweeën voelt alsof je moet poepen, maar op dat moment twijfelde ik echt om naar het toilet te gaan en daar “mijn ding” te gaan doen. Toch maar niet gedaan. Zou ook weer gedoe zijn met al die draden waar ik aan vast zat..

Ik riep Maaike op en zij voelde dat ik al 9,5 cm ontsluiting had. Bij 10 cm mag je gaan persen, dus ik moest de persdrang (oftewel poepdrang) tegenhouden. Alsof je buiten loopt, voelt dat je explosieve diarree hebt maar alle moeite moet doen om het in te houden. Mocht je bijvoorbeeld lactose intolerant zijn zoals ik, herken je dat gevoel vast wel..

Al snel was het zover en ik mocht gaan persen tijdens de weeën. Op dat moment lag ik op mijn rug in het ziekenhuisbed en door de sterke weeën wilde ik niet meer van houding veranderen. Vantevoren had ik mezelf voorgenomen om op een baarkruk te bevallen, maar dit heb ik dus maar laten zitten.

Het persen is verder niet te vergelijken met ook maar één ander gevoel in het leven. Ik raad het verder ook niemand aan. Ik wilde de pijn niet meer verdragen en heb nog om pijnstilling gevraagd. Het maakte me niet meer uit welke pijnstilling, als ik het zelf maar niet meer voelde. Het was echter al te laat voor pijnstilling in deze eindfase van de bevalling, dus ik moest het doorstaan op eigen kracht. Ik had constant het gevoel dat ik moest huilen, omdat ik overliep van emoties. Echter kwamen de tranen maar niet, wat heel frustrerend was. Ik wilde juist graag even goed kunnen huilen, omdat het dan op zou luchten.

Ondertussen maakte Michael na elke wee een washandje opnieuw nat om het op mijn voorhoofd te leggen. Dat heb ik als erg prettig ervaren, terwijl ik er zelf niet eens om had gevraagd. Tijdens de wee hield hij mijn hand vast en telde hij (op mijn verzoek) hardop met me mee tot de 10. Ik moest namelijk bij elke wee 10 seconden lang persen, wat op dat moment als een eeuwigheid voelde. Omdat ik al mijn energie stopte in het persen, had ik moeite om tegelijkertijd ook nog te gaan tellen. Het is dan heel fijn als iemand anders voor je telt.

Nadat ik door het harde persen opeens een poeplucht rook, bleek dat ik had gepoept op het ziekenhuisbed (wat meteen zorgvuldig is schoongemaakt door de verpleegkundige). Tsja, dit is the real deal. Ongecensureerd. Ik heb uit schaamte een paar keer ‘sorry’ geroepen tijdens de weeën. Ze stelden me gerust dat het eigenlijk bijna altijd gebeurt, en dat het ook goed is omdat je juist ruimte maakt voor de baby om er uit te komen. Daar zit wat in.

Op een gegeven moment wilde ik niet meer persen. Abort mission. Ik kap ermee, dacht ik. Ik was oververmoeid. De verloskundige zei dat ik er al bijna was. Maar wat is bijna? Is dat nog één keer persen of tweemaal? Of meer? Elke perswee die ik nog moest, maakte een groot verschil uit voor mij. Michael keek ondertussen ook tussen mijn benen, zei dat ik er inderdaad bijna was (hij zag het hoofdje) en dat ik beter moest persen. Ik riep boos terug: “Beter persen?! GA LEKKER ZELF PERSEN!!” Gelukkig corrigeerde hij zichzelf en zocht hij andere woorden om me bij te staan.

De baby had haar hand bij haar mond, wat dus in de weg zat waardoor het hoofdje niet volledig naar buiten kon komen. De verloskundige vroeg of ze mij zou inknippen, om ruimte te maken voor het handje. Ze zei dat het me ook zelf zou lukken zonder het inknippen, als ik harder of langer kon persen. Ik zei dat ik oprecht niet wist of ik daar nog kracht voor had en dat ik die beslissing niet wilde maken. Uiteindelijk heeft ze me niet ingeknipt (een gynaecoloog zou dat wel hebben gedaan), mede omdat het herstel dan langer duurt.

Maandagochtend 25 mei om 05:12 uur werd onze dochter Fay geboren tijdens een laatste harde perswee. Dat gevoel, dat er een baby uit je vagina glijdt.. Dat is zo bijzonder raar.. Ze werd meteen op mijn buik gelegd, en daar bleef ze ook een uur lang. Mijn allereerste gedachte was letterlijk: “Wat moet ik hiermee??” Ik had niet meteen het moedergevoel of de behoefte om haar vast te houden. Ze gleed een beetje van me af en ik vroeg aan iemand anders om haar weer goed te leggen. Ik weet niet waarom ik dat niet zelf wilde doen. Ondertussen werd de placenta geboren (makkelijkste ooit na een bevalling) en werd ik gehecht.

 

Ik herinner me dat ik me opgelucht voelde toen Fay na het eerste uur bij me weggehaald werd om haar controles te doen (gewicht etc.). Ik kon naar mijn gevoel eindelijk even bijkomen. Ik mocht nog niet meteen opfrissen; ze moesten nog controles bij mij doen (bloeddruk etc.) en mij loskoppelen van de apparaten. Tevens moest er een verpleegkundige bij zijn tijdens het douchen. Het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat er een zojuist bevallen vrouw flauw valt in de douche.

Ik werd goed verzorgd, kreeg ontbijt en werd in een rolstoel naar onze eigen kraamkamer gerold. Hier moesten Fay en ik 24 uur blijven voor observatie, wegens het verhoogde risico op infectie (zie medisch reden #3). Michael mocht gelukkig ook blijven en kreeg een slaapbank naast mijn ziekenhuisbed. Ik had vantevoren in mijn vluchttas schone kleding voor ons beiden ingepakt, dat kwam goed van pas.

Fay werd elke drie uren door de verpleegkundigen op verschillende punten gecontroleerd, ook ‘s nachts. Dat was best fijn, omdat zij ook meteen de luiers verschonen. Ze maakten ook constant het flesje voeding voor Fay klaar, die we dan zelf mochten geven als we dat wilden. Dat liet ik verder over aan Michael. Het enige wat ik hoefde te doen was goed uitrusten en weer aansterken.

 

Borstvoeding
Tijdens de zwangerschap zei ik dat ik borstvoeding wilde gaan geven, omdat dit de beste voedingsstoffen heeft voor de baby. Echter rekende ik er niet op dat het me gemakkelijk af zou gaan, omdat het mijn moeder en tevens haar moeder niet was gelukt. Ik wilde het sowieso gaan proberen, maar hield in gedachten dat het goed mogelijk kan zijn dat mijn lichaam het niet kán. Één van de voordelen van een ziekenhuisbevalling is dat er een lactatiedeskundige aanwezig is die je kan helpen en adviseren bij de borstvoeding. Ik heb deze aangevraagd en ze kwam bij ons op de kraamkamer langs.

Samen gingen we Fay borstvoeding proberen te geven. Omdat dit niet geleidelijk lukte, probeerden we het met behulp van een tepelhoedje. Na een uur en heel veel geduld, zei ze eerlijk dat ze in haar beroep altijd ‘borstvoeding’ moet stimuleren, maar dat ze ook ziet dat het bij mij zo moeizaam gaat. Mijn melkklieren zouden onder andere te diep zitten. Ze haalde er een kolfapparaat bij om te kijken of we anders zo melk er uit konden krijgen.

Ik kan het niet precies plaatsen, maar tijdens het kolven kreeg ik overal rillingen. Het voelde alsof de emoties overliepen en mijn ziel er uit gezogen werd door dat apparaat. Na enkele minuten zei ik dat ik ermee wilde stoppen, dat ik dit niet aan kan. De lactatiedeskundige zei dat ze het goed van mij vond dat ik mijn grens had aangegeven. Ze zei dat als ik bij elke voeding zo moest ‘strugglen’ als het afgelopen uur, dat het me lichamelijk en mentaal zou opbreken. Ze maakte me er zeker van dat ik me niet schuldig hoef te voelen, en gelukkig deed ik dat ook niet. Ik had het immers al ingecalculeerd.

Alle medewerkers op de verloskundige afdeling van het Haga Juliana Geboortecentrum zijn zó lief en fijn. Ook de verloskundigen van Mundo Vroedvrouwen zijn tijdens mijn algehele zwangerschap èn de zes weken ná mijn bevalling enorm behulpzaam en van belang geweest. Je ziet er echt van af dat ze houden van hun werk en dit met passie uitvoeren. Elk gezinslid wordt betrokken bij de handelingen die ze doen en ze letten goed op de emotionele gesteldheid van de moeder. Ik kan door deze ervaring en goede zorg, ondanks de medische indicaties, toch nog enigszins met positiviteit terugkijken op mijn bevalling.

Geboorteverhaal van Fleur

12 april 2021

Inmiddels ben ik 41.2 weken zwanger van ons derde kindje. Mijn twee dochters namen ook allebei hun tijd (41.0 en 41.5) dus ik verwacht dat onze zoon dat ook zal doen.

We zijn bezig met klussen en rijden van de gamma naar de praxis terwijl de meisjes op school zitten. Halverwege de dag besluit ik de tens vast op te plakken want ik heb veel harde buiken. Ik ben er zo van overtuigd dat ik de 42 weken dit keer ga aantikken dat het nog niet in me op komt dat het begonnen zou kunnen zijn.

‘S avonds maak ik pizza en doen we na het eten de baby momma dance (want je weet maar nooit of het door gaat zetten en dat stond stiekem toch wel op m’n Bucket list).

Terwijl m’n man de kindjes in bed legt ruim ik beneden op. De harde buiken worden wat krachtiger en ik voel dat ik afscheid moet gaan nemen van het tijdperk van mijn zwangerschappen. Dat is moeilijker dan ik had verwacht. Ik trek me even terug en aai m’n buik die duidelijk anders aanvoelt.

Ik bel rond 20.30 de verloskundige, de doula en een vriendin die de geboorte gaat filmen. Ze komen rond 21.00 en samen maken we onze huiskamer gezellig. De zoutlampen en kaarsjes aan en het bad wordt opgeblazen. M’n man heeft de meisjes in bed gelegd en leest berichtjes van De Speld voor. We lachen en kletsen met z’n allen. In m’n hoofd denk ik: ik hoop dat het niet te snel gaat want dan is de magie voorbij.

Na een eerste keizersnede en tweede geboorte in bad in een ziekenhuis heb ik dit keer besloten thuis te willen blijven. Dat is buiten het standaard protocol dus stap ik – met een dubbel gevoel – over op een caseload verloskundige. Bij Mundo had ik een goed gevoel, wat als dat nu niet zo is? Maar gelukkig voelt het bij Vroedvrouw Ellen meteen goed. We bespreken uitgebreid de risico’s en maken een goed plan B.

Ellen luistert elk kwartier naar het hartje van de baby. Dat hebben we van tevoren zo afgesproken zodat zij een beeld heeft van hoe het gaat met de baby.

Ik ga even onder de douche en keer steeds meer in mezelf. M’n man aait me en de doula geeft tegendruk bij iedere golf. Ik geniet van de geborgenheid en de liefde die ik om me heen voel van alle lieve mensen bij ons in huis. Wat een geweldig gevoel is dit.

We hebben ook afgesproken dat Ellen in principe geen vaginale touchés doet. Dat blijkt niet nodig want ineens voel ik een heel duidelijk omslagpunt in de golven. Ik herken het gevoel. Ik ben er mentaal nog niet helemaal klaar voor en probeer het tegen te houden, maar dat gaat niet meer. Ellen stelt voor dat m’n man onze oudste dochter wakker maakt want die wilde er graag bij zijn. Ik denk nog, het gaat nog wel even duren dus is dat niet een beetje vroeg? Maar Ellen had het goed ingeschat.

M’n man en dochter knijpen in m’n handen en mn dochtertje aait over m’n haar. Er gaat door m’n hoofd heen: wat weet een 6-jarige intuïtief goed wat ze moet doen op zo’n moment…

Ik ga terug in bad en voel het hoofdje van onze zoon. Zijn hoofd wordt geboren en ik voel hem draaien. Wat een gek gevoel. Dan komen de schouders en hij zweeft het water in. Ik til hem op en daar komen de tranen. M’n dochter maakt met een handdoek z’n gezichtje droog en aait over z’n bolletje. Ik leg hem op m’n borst en hij begint direct te sabbelen. Wat een rijk gevoel!

______________________________________________________________________________

Geboorteverhaal van Janneke

Het is 30 mei, Hemelvaartsdag, en aan het eind van de middag staat de verjaardag van m’n tante op het programma. Ze is 75 geworden en heeft iedereen uitgenodigd bij een strandtent. Thuiswedstrijd voor ons, dus lekker op de fiets die kant op! 39+6 weken zwanger, dus niet iedereen had ons überhaupt daar verwacht, laat staan op de fiets. Maar ik voel me goed en heb niet het idee dat er vandaag iets gaat gebeuren. Wel grap ik dat hij er vanavond om 23:45 moet zijn, gezien ik de 31ste uitgerekend ben en we met onze touringcars ook altijd een kwartier voor vertrek voorstaan, wetende dat we dat natuurlijk niet meer gaan halen. Op de verjaardag worden ook de nodige weddenschappen afgesloten wanneer ze denken dat hij zich meldt. Het gros denkt dat het zeker nog een week gaat duren als ze zien hoe ik sta te dansen en te doen. Wellicht dat het dansen hem juist wel in the mood heeft gebracht, want die avond om, je gelooft het niet, 23:45 begint het te rommelen.

Niet veel later maak ik Tim wakker om te zeggen dat ik denk dat het begonnen is. Hij vraagt zich af hoe ik dat weet, en ik heb geen idee. Het doet nog geen pijn, maar ik heb dit nog niet eerder zo gevoeld. Sommige dingen weet je gewoon. Tim brengt onze hond naar zijn vader en als hij thuis komt besluiten we de woonkamer maar een beetje aan kant te maken. Daar moet namelijk nog een gigantisch bad worden opgezet, waar nu maar weinig ruimte voor is. Lekkere voorbereiding weer! Maar ook wij hadden absoluut nog niet het idee dat ie er binnen een week zou zijn. Ondertussen bel ik de verloskundige, welke mij na het aanhoren van de lengte en frequentie van m’n weeën weer met twee paracetamol m’n bed in stuurt. “Dit zijn oefenweeën, je bent absoluut nog niet aan het bevallen, daarvoor klink je veel te helder. Wanneer hebben we weer een afspraak? Donderdag? Oké, tot donderdag!” Ik was overrompeld en zelfs een beetje boos. Hoe bedoel je oefenweeën? Is dit het dan toch echt niet? We stopten met het prepareren van de woonkamer en ik ging weer naar bed. Na een uur nam ik die twee paracetamol, omdat ik absoluut de slaap niet kon vatten door de ‘oefenweeën’. Rond 05:15 maak ik Tim weer wakker. Als dit oefenweeën zijn wil ik toch wel een ruggenprik als het echte werk nog moet komen! Voor nu prima te doen, maar het idee dat dit nog maar een fractie is van wat ik kan verwachten als ik daadwerkelijk ga bevallen, baart me een klein beetje zorgen. Om 05:30 besluit ik toch nog maar eens de verloskundige te bellen. Die komt gelukkig direct onze kant op en weet me te vertellen dat ik al 5 cm ontsluiting heb! I knew it!! Ik vraag haar of ze echt dacht dat het nog niks was, en ze vertelt me dat als ze tegen me had gezegd dat dit het begin van de bevalling was, ik nu nog niet op 5 cm had gezeten. Daar trap ik bij een eventuele tweede dus mooi niet meer in, haha! Tim gaat ondertussen het bad opzetten en rond 06:30 staat daar een klein laagje water in. Voor mij meer dan genoeg om in te kunnen ontspannen. Playlist met pianomuziek aan en gaan!

Vanaf hier staat de bevalling dan ook een stuk minder helder op m’n netvlies. Ik ga volledig in de hypnobirthing modus en er gaat veel langs mij heen. De kraamzorg en geboortefotograaf komen binnen en de verloskundige is veel aan het bellen. Het is een populair tijdstip om te bevallen, want er zijn binnen onze praktijk nog drie bevallingen bezig. Daarvoor moet er veel geregeld en dus gebeld worden, en dit haalt mij een beetje uit mn concentratie. Van boven roept de verloskundige dat ik het goed doe, dus daar ga ik dan maar vanuit. Het voelt ook goed en ik vind de pijn nog goed te doen. Het zijn voornamelijk rugweeën, dus ik heb wel wat tegendruk nodig van Tim in m’n onderrug. Hij maakt ook continu een handdoek nat met koud water voor op m’n voorhoofd, heerlijk is dat. Het is een uur of 8 als de verloskundige zegt dat ik langzaam mee mag geven met wat ik voel. Betekent dit dat ik volledige ontsluiting heb? I guess so! Fijn als een verloskundige precies weet waar in het proces we zitten zonder te hoeven voelen. Zelf ben ik enigszins verbaasd, gezien ik nog geen ‘moment of despair’ heb gehad die je verwacht rond de 8-9 cm. Sterker nog, we hadden elektroden voor de Tens in huis gehaald, maar heb geen seconde bedacht dat ik pijnstilling nodig had.

Ik wist dat er om 9:00 een andere verloskundige zou komen, maar had stiekem de hoop dat onze kleine man er dan al zou zijn. Not even close! Ik had krachtige weeën, maar dat verdomde bochtje he… Hij wilde er niet echt lekker door. Rond een uur of 10 bleek dat hij nog in z’n vruchtwaterzak zat, wat het allemaal een stuk lastiger maakte. Even had ik de ijdele hoop dat ik hem in z’n zak naar buiten zou kunnen werken, maar er zat echt geen schot in. Elk stukje dat ik hem bij elke wee vooruit perste, zakte hij na de wee weer terug. De verloskundige stelde voor de vliezen te breken en dat was oké. Dan maar niet in z’n zak, als ie maar komt! In m’n achterhoofd speelde het ook mee dat de persfase inmiddels al een behoorlijke tijd aan de gang was, en ik bang was naar het ziekenhuis te moeten omdat het te lang duurde. Ik vroeg de verloskundige hoe laat het was, en die wist precies wat er zich in mijn hoofd afspeelde. “Nee Janneke, dit gaan we niet doen! Over een half uurtje is hij er gewoon!!” Dat half uurtje vond ik al erg lang klinken, waarop ze zei: “Oké, kwartiertje, doe ik het voor!” Tot dan toe had ik de gehele persfase de J-ademhaling toegepast, maar nu moest ik dan toch wat actiever gaan persen. Vanaf dat moment werd het echt keihard werken. Op gegeven moment moest ik even uit bad zodat m’n blaas kon worden geleegd en de verloskundige stelde voor het even op de baarkruk te proberen. Ik weet nog dat ik me weer super onvoorbereid voelde en zei dat ik geen baarkruk in huis had, maar gelukkig had zij die in de auto liggen! De kraamzorg haalde de kruk, waarop ik vervolgens plaats nam, met Tim achter mij. Ik heb denk ik maar drie weeën op de baarkruk opgevangen, maar het waren de ergste drie van de gehele persfase. Wat was dit heftig zeg! Het doel was gelukkig wel bereikt en ik moest snel weer terug dat bad in als ik wilde dat hij daar geboren werd. En dat wilde ik!!

Vanaf dat moment ging het ineens best snel allemaal en was z’n hoofdje er na twee of drie weeën uit. Rustig wachtten we op de volgende wee. Zo bijzonder met dat hoofdje tussen m’n benen in het water. Ineens vroeg ik me af of dat wel goed zou gaan, terwijl ik heus wel wist dat het gewoon kon. Hij wurmde zichzelf in de tijd tussen de twee weeën een stukje naar buiten, zo’n gek gevoel! Na drie minuten kwam de volgende wee en werd hij geboren. Waar ik had bedacht dat de verloskundige hem dan aan zou pakken, zo instinctief dook ik er zelf bovenop om hem te grijpen. Zijn beentjes zaten nog in mijn lijf, maar ik was niet te stoppen. Ik trok de rest van zijn lijfje uit dat van mij en drukte hem lekker tegen me aan. Wat was dit bijzonder! En wat een storm aan emoties. Trots, verliefd, vol ongeloof, ik voelde van alles door elkaar heen. Ik zat verdwaasd in bad om me heen te kijken en alles wat ik uit kon brengen was: “What the fuck…” En toch was alles meteen goed en vertrouwd. Zo eigen! Welkom allerliefste Avery.

Geboorteverhaal van Kim

Geboorteverhaal van Coco Amavi, geschreven door Kim, mama van Coco

Toen we erachter kwamen dat wij zwanger waren, was mijn eerste instelling nog één van “Nee, natuurlijk gaan wij in het ziekenhuis bevallen, dat is toch het veiligst?”.

Tot in de 6e maand en wij (mijn man en ik) het boek Mama’n van Nina Pierson lazen. Dit boek gaf mij de kracht om te gaan vertrouwen op mijn eigen lichaam en thuis te bevallen. Iets wat ik eigenlijk wel al wist, maar je hoofd wordt volgestopt met verhalen omtrent bevallingen waardoor je vanuit angst gaat redeneren. Het boek van Nina leerde ons dat het vrouwenlichaam ontworpen is om kinderen te baren & dat interventies van buitenaf tijdens het geboorteproces juist dingen kunnen vertragen. Gelukkig staan de verloskundigen van Mundo volledig achter deze visie en helpen ze je om te blijven vertrouwen op jouw lichaam.

Met ons hoofd vol informatie; een cursus Spinning Babies op zak & kennis over alle drukpunten op het vrouwelijk lichaam die kunnen helpen tijdens de bevalling om de pijn te verzachten, gingen wij de laatste weekjes in. De spanning bouwt zich op. In deze laatste weken wilde ik dan ook niks meer lezen, geen (negatieve) bevallingsverhalen. Gewoon die cocon in en gaan vertrouwen op jezelf en je partner.

Op een woensdagavond, de uitgerekende datum, stond ik te koken en voelde ik vrij heftige krampen opkomen. Ik dacht al, dit is intenser dan anders. Mijn man zei: “Als ze nog maar wel even wacht totdat de wedstrijd van Ajax is afgelopen.” Om 22:00 zei ik nog “Laten we maar naar bed gaan, ik denk dat het misschien wel eens vannacht kan gebeuren. Dan hebben we nog wat slaap gehad.” Maar toen ik eenmaal in bed lag begonnen de weeën te komen. Ik zei tegen mijn man; “Ga jij nog maar wat slapen, het is nu nog niet zo heftig, ik kan het nog wel alleen opvangen”. Om 01:30 heb ik hem wakker gemaakt, “Lieverd, ik heb je nu echt nodig”. Aan mijn gezicht zag hij dat het tijd was om de verloskundige te bellen.

Binnen 10 minuten stond Sylke aan mijn bed, al 4 cm ontsluiting. Sylke kwam net door van een andere bevalling en vroeg “Willen jullie dat ik beneden op de bank ga liggen of zal ik nog even weggaan”…. Mijn patronen om voor anderen te zorgen gingen aan; ‘Goh ze zal wel moe zijn dacht ik, ze wil vast even naar huis, dat is veel fijner voor haar’… een stemmetje in mijn hoofd kwam op ‘Nee Kim, voelen aan je lichaam wat jij nu nodig hebt’. De volgende wee kwam op en ik zei “Uhm, blijf maar hier”. “Ja, dat dacht ik ook al”, was haar reactie.

Sylke was nog niet beneden in de woonkamer of ik voelde opeens dat ik uit bed moest en moest gaan staan. “Wat ga je doen”, vroeg mijn man. “Ik weet het niet, maar ik moet gaan staan”. En opeens een enorme druk in mijn buik en ik kon niks anders dan kracht zetten. Plons, daar gingen mijn vliezen en het vruchtwater op de grond.

Terwijl ik weer op bed ging liggen om de weeën op te vangen (denk maar aan surfen, het is een golf, eerst is hij nog te doen, dan wordt hij wel heel hoog en net als je denkt dat je niet hoger durft, neemt hij weer af), ging mijn man het bevallingsbad laten vollopen.

Om 03:00 gleed ik het warme water in, onmiddellijk enorme verlichting. Mijn man zat aan de badrand en drukte op de drukpunten op mijn schouders. Ik hing over de rand en kon zo de weeën aan. Samen met mijn man kwam ik in een soort trance, ik had geen besef meer van tijd of hoeveel weeën er al geweest waren. Ik had de enorme behoefte om bij elke wee enorm te schreeuwen, een soort oergeluid als tegengewicht voor de wee. De buren hebben ook geweten dat de bevalling was begonnen. Opeens zag ik in mijn ooghoek dat de kraamhulp al binnen kwam, maar het was nog donker buiten. Het kon toch niet zo zijn dat ik al in de laatste fase van de bevalling zat?…

Ook al had ik besloten dat ik tussendoor niet wilde weten hoeveel ontsluiting ik had, keek ik Sylke aan: “Hoever ben ik eigenlijk”…. “Lieverd, je bent al aan het persen, je hebt 10 cm ontsluiting”, was haar reactie.
Ik was verbaasd hoe snel het ging voor bij een eerste geboorte.

Het persen begon en eigenlijk vond ik dit stuk mentaal het meest zwaar. Je voelt het hoofdje eruit komen en dan weer terugglijden. En nog een keer, en nog een keer, en nog een keer. Met wat aanwijzingen van Sylke en mijn man die me bij mijn schouders ondersteunde, was ze na 1,5 uur persen eindelijk daar.
“Wil papa haar opvangen?”, vroeg Sylke opeens. En flop, daar kwam ze. Zo het water in. Het was magisch.

Om 06:40 werd ze op mijn borst gelegd en we hebben zo nog een klein uurtje in bad gezeten. Samen in onze bubbel en bijkomen van de prestatie die we zojuist met zijn drietjes hadden geleverd.

Terugkijkend op de hele ervaring is de geboorte van onze dochter het meest bijzondere, magische en het meest natuurlijke wat ik ooit heb meegemaakt. En een week na de geboorte zei ik “Ik wil dit nog een keer meemaken”. Mijn advies aan iedere vrouw zou zijn; lees je van tevoren goed in zodat je weet wat je te wachten staat en vooral welke keuzes jij mag maken. (Wel of geen oxytocine prik, wat is het medisch risico van thuis bevallen t.o.v. ziekenhuis bevallen etc.) En maak vervolgens een geboorteplan wat volledig past bij jouw wensen en die van je partner. En bovenal; geniet van de ervaring!

Liefs,
Kim

Geboorteverhaal van Annemieke

raag door tot je echt rust voelt bij de antwoorden

Dat is de les die ik geleerd heb van mijn tweede zwangerschap. Daardoor is mijn bevalling toch geworden wat ik ervan hoopte. Want met de 20-wekenecho leek het er in eerste instantie op dat we in het ziekenhuis moesten bevallen. Ze zagen cystes in de nieren van ons zoontje en wisten daardoor dat hij sowieso nierproblemen zou hebben als hij eenmaal geboren was. Hoe groot die problemen zouden zijn en wat er precies speelde, konden ze niet voorspellen.

Maar het eerste wat ze deden was ons in een strak schema stoppen, zodat er regelmatig gecontroleerd kon worden. Er zou een 30-wekenecho komen om van daaruit verder te kunnen plannen. Dat klonk redelijk logisch, al had ik meteen mijn twijfels bij de noodzaak.

Bij de 30-wekenecho bleek mijn twijfel gegrond. Er werd puur nog een keer geconstateerd wat er al gezien was en daarna spraken ze een heel scenario door waarin we heel vaak op controle moesten komen.

Op de vraag wat het nut was en of er iets zou veranderen, konden ze niet heel duidelijk antwoord geven. Waar het vooral op neer kwam, was dat zij het graag in de gaten wilden houden en wij moesten dan vanaf 34 weken elke week 2 uur in de auto zitten. Vanaf 38 weken zou ik ingeleid worden, zodat ze ook bij de bevalling konden zijn.

Toen we vroegen wat voor risico’s er bij de bevalling waren, gaven ze aan dat er geen extra risico’s waren, maar dat het toch vooral fijn was als het kindje meteen gecontroleerd kon worden.

Toen we vroegen wat ze konden controleren direct na de geboorte, gaven ze niet echt antwoord. Ze leken meer verbaasd dat wij er niet gewoon in mee gingen.

Ik werd hier zo boos over! Waarom vroeg niemand mij hoe ik het voor me zag? Waarom werd er niet gekeken wat de impact van zoveel stress op het kind zou zijn? Was een rustige omgeving en de ruimte om te wennen aan mijn kind en borstvoeding niet belangrijker dan controles? Ik had al constant harde buiken door alle stress en ik voelde dat dit pad mij nog zoveel meer stress zou opleveren.

Gelukkig snapte mijn verloskundige onze twijfels en zorgen en gaf aan dat we in ons lokale ziekenhuis een second opinion konden aanvragen.

Daar kregen we te horen wat we diep van binnen al voelden. Er was geen reden voor extra controles of een bevalling in het ziekenhuis. Ze snapten onze zorgen voor stress en mijn wens voor een thuisbevalling. We spraken af om de controles gewoon weer via de verloskundige te laten verlopen en geen extra in te plannen. Ik mocht thuis bevallen als ik binnen 8 uur in het ziekenhuis kon zijn voor een eerste controle. Want pas na een week kon het bloed getest worden, omdat het de eerste dagen nog teveel schommelt. Waarom we dit pas nu te horen kregen, snapte ik niet helemaal. Maar ik was er zo blij mee! Er was dus echt geen reden om de bevalling zo te controleren.

Dit was met 34 weken en eindelijk voelde ik weer wat rust. Met 37 weken waren mijn harde buiken plotseling verdwenen, omdat ik nu thuis kon bevallen. Ik heb nog 2,5 week genoten van meer energie en de mogelijkheid om weer meer te bewegen. Na 7 weken op de bank liggen, was ik daar wel aan toe. Het was fijn om weer iets meer te kunnen zorgen voor mijn oudste, die had al weken niks aan mama gehad door alle zorgen.

Met 39,5 week voelde ik ‘s avonds bij het naar bed gaan dat de eerste wee startte. Ik ging onder de douche staan en begon te praten tegen het kleintje in mijn buik. Ik vertelde hem dat ik het zo leuk vond dat ik hem binnen korte tijd zou gaan ontmoeten en voelde daarbij de rust in mezelf komen. En zo is de bevalling de hele tijd gegaan. De weeën werden al snel heftiger, maar mijn man kon onder de douche de pijn tussendoor steeds weg masseren. De verloskundige bleef beneden omdat wij het prima aan konden. Tot 3 keer toe vroeg ze of ik wilde dat ze mijn vliezen brak, maar dat voelde voor mij niet goed. De pijn was vol te houden en vliezen breken, zou betekenen dat het sneller zou gaan, maar ook heftiger zou worden. Het hartje bleef krachtig kloppen en dus mocht ik het op mijn tempo doen.

Daar ben ik nog steeds heel dankbaar voor, want na een bevalling van 6 uur kwam er een groen mannetje naar buiten. Hij bleek gepoept te hebben in het vruchtwater, maar omdat mijn vliezen niet gebroken waren, wisten we dit niet.

Zo kreeg ik toch de thuisbevalling die ik al die tijd gewild had. Direct na de bevalling reageerde ons mannetje meteen goed met de Agpartest en legden ze hem op mijn borst. Binnen een half uur dronk hij aan mijn borst en liet hij merken dat hij niet misselijk was. De verloskundige voelde gelukkig onze behoefte om met hem alleen te zijn, dus zorgde alleen dat mijn bevalling goed afgerond werd en verliet toen de slaapkamer. Midden in de nacht lagen wij met z’n drietjes gelukkig te wezen. Heel goed beseffend dat alles heel snel kon veranderen, maar dit moment konden ze ons niet afnemen. Zelfs onze ouders hebben we pas in de ochtend gebeld om zoveel mogelijk in het moment te genieten.

Die eerste 6 uur waren heerlijk zorgeloos en daarna moesten we naar het ziekenhuis. Ik liep zo rustig mogelijk naar beneden en liet me in het ziekenhuis rondrijden met ons mannetje. De eerste controle verliep goed. De dokter zag een krachtig mannetje en maakte zich niet veel zorgen. Hij dronk goed bij mij en was een rustig mannetje. Op de 4 en 5e dag moesten we nog een keer op controle en bij de 3e controle konden ze zijn bloed prikken.

We zagen nog steeds een krachtig mannetje. Het enige wat we bijzonder vonden was dat hij bij elke plas moest poepen, maar eerlijk gezegd was ik ook al kwijt wat normaal was. De dokter maakte zich ook niet al teveel zorgen.

Maar dat bleek niet helemaal te kloppen. Toen hij 6 dagen oud waren, werden we gebeld door de dokter dat de uitslagen van zijn bloed niet goed waren en dat we naar Nijmegen moesten. Met alleen een luiertas stapten we een beetje ongelovig in de auto. Geen idee wat er vanaf dan zou komen.

Een luiertas bleek niet genoeg, want de waarden in zijn nieren waren veel te hoog om weer naar huis te kunnen. Hij had direct een katheter nodig en na een week een kijkoperatie om de klepjes op zijn urineleider te verwijderen.

Ik ben dus ook nog steeds heel blij dat we met 20 weken erachter kwamen dat onze zoon nierproblemen had. Anders had het heel anders af kunnen lopen.

Maar hoe je met dit nieuws om gaat, dat hoeft niet altijd zoals de artsen je vertellen. Zij vertellen slechts 1 scenario wat voor hen het beste uitkomt en pas als je doorvraagt, komen er andere mogelijkheden tevoorschijn.

 

Geboorteverhaal van Kira

Ook al weet ik best dat het nog even kan duren wanneer de uitgerekende datum verstrijkt, word ik toch ongeduldig… Bij alle signalen van mijn lichaam denk ik: “Zou dit de bevalling aankondigen?” In de dagen voor de bevalling heb ik regelmatig menstruatieachtige krampen. Ik hoop dan ook dat het niet lang meer zal duren. Op een zonnige zaterdag in augustus komen die menstruatiekrampen steeds vaker voor, maar ik heb geen idee wat ze betekenen. Het is een voorbode, dat is zeker, maar of het nog een uur, dag of week duurt voordat het écht gaat beginnen, ik heb geen idee… Mijn man en ik gaan aan het eind van de middag naar de supermarkt. De krampen worden heviger en ik moet af en toe bij het winkelwagentje blijven staan om me op de pijn te concentreren.
Als we weer thuis zijn, worden de krampen regelmatiger en moet ik ze echt weg gaan zuchten. Mijn man houdt bij hoe vaak de weeën (want zo durf ik de krampen inmiddels wel te noemen) komen. We zijn blij, de baby komt er aan! Ik stel me er op in dat het nog lang kan duren, maar weet wel zeker dat dit het begin is. Rond 20u bellen we de verloskundige, omdat de weeën om de 3-4 minuten komen. Michelle is de dienstdoende verloskundige. Yes, ik hoopte al dat zij dienst zou hebben! Ze zal om 21u langskomen om te checken hoe het er voor staat.
De weeën zijn nu nog goed op te vangen. Het valt me op dat een wee inderdaad op een golf lijkt: ik voel de wee aankomen, de pijn zwelt aan tot een hoogtepunt en zwakt dan af. Dat duurt al met al een minuut. Tussen de weeën door heb ik geen pijn en voel ik me niet anders dan anders. Dat stelt me gerust: de pijn komt, maar gaat ook altijd weer…
21u: Michelle komt langs en checkt de ontsluiting. Ik stel me in op weinig, dan kan het alleen maar meevallen. “4 tot 5 centimeter” Ik ben ontzettend blij, het geeft me een enorme boost. Het is dus écht begonnen en ik ben zelfs al een eind op weg! Michelle vertrekt weer. We spreken af dat ze rond 23u weer terugkomt, samen met de kraamzorg.
Tussen 21u en 23u beginnen de weeën een stuk heftiger te worden. Ik neem zo veel mogelijk verschillende houdingen aan, zo min mogelijk liggend. Ik steun op ellebogen en knieën (met mijn hoofd in een kussen), ik zit op mijn hurken en hang aan de rand van het bed en sta een hele tijd onder de douche, waar ik het warme water op mijn onderrug laat stromen. Ik leun met mijn armen en hoofd tegen de koude tegelmuur terwijl ik cirkelbewegingen maak met mijn heupen. Ik blijf bij elke wee heel bewust ademen: 1, 2, 3 in via mijn neus, vanuit mijn buik, en vervolgens met een lange zucht uit via mijn mond. Mijn man zet ondertussen het bevalbad klaar in de woonkamer.
23u: Michelle is weer terug, samen met twee kraamverzorgsters. Michelle meet de ontsluiting. Ik vind het opvangen van de weeën behoorlijk zwaar en besluit niet te willen weten hoe ver ik ben. Ik wil me focussen op de weeën en me niet bezig houden met de voortgang, omdat ik bang ben dat dat alleen maar demotiverend werkt.
23.40u: Het bad staat klaar. Het licht in de woonkamer is gedimd en de kaarsen staan aan. Ik stap het bad in en voel de ontspanning over mij komen. Heerlijk, dat warme water waar ik mij helemaal in onder kan dompelen. Het bad voelt als mijn domein, mijn cocon waarin ik me niet laat afleiden.
De weeën worden steeds heftiger en het wordt steeds zwaarder. Ik blijf me focussen op mijn ademhaling en zucht de weeën beheerst weg. Toch worden mijn gedachten negatiever. Ik wil dit niet meer. Ik kan niet meer. Hoe lang gaat dit nog duren? Ik zeg tegen mezelf dat ik hier tijdens de weeën niet aan mag denken, dan moet ik me focussen op de wee en op mijn ademhaling. Ik bewaar mijn negatieve gedachten voor tussen de weeën door en spreek ze uit. Me uitspreken helpt, want ik word aangemoedigd door mijn man, Michelle en de kraamverzorgsters. Michelle zegt dat, ook al heb ik nog geen drukgevoel, ik mag proberen elke wee zachtjes druk te gaan geven. Rond 2u voel ik ook het drukgevoel, de persdrang. Ik ga op de rand van het bad hangen en bij iedere perswee duw ik zo hard ik kan mee, terwijl ik in de handen van mijn man knijp, die naast het bad zit. Ik voel niet goed waar ik mee bezig ben en heb het idee dat het geen enkele zin heeft. Michelle controleert regelmatig hoe het gaat en moedigt mij aan om ook zelf te voelen. Ik vind dat spannend, maar doe het toch… Ik breng mijn vingers naar binnen en voel het hoofdje. Zo bijzonder! Alsof ik weer in contact kom met mijn lichaam, en voel waar ik mee bezig ben. Toch lijkt het persen nog weinig zin te hebben bij de volgende weeën. Ik verlies de moed weer en benoem dat tussen twee weeën door. Michelle stelt voor om uit het bad te stappen en verder te gaan op de baarkruk.
03.00u: Ik stap het bad uit (met ondersteuning van Michelle en mijn man) en denk meteen: “Dit is het slechtste idee ooit.” Ik voel mijn lichaam zwaar worden en ervaar de neerwaartse druk in mijn bekken. Toch maar proberen. Ik ga op de baarkruk zitten, ondersteund door mijn man die achter mij zit op de bank. Bij elke perswee leun ik naar voren, knijp in zijn handen en duw zo hard ik kan. Michelle coacht mij geweldig. Ze brengt haar vingers naar binnen en moedigt me aan die weg te duwen en steeds wat verder te gaan. Ik voel op die manier steeds beter wat ik moet doen, en door de feedback die ik krijg weet ik wat effectief is. Uiteindelijk ga ik een drempel over. Van ‘hard duwen’ naar het gevoel op volle kracht te persen, alsof ik mijn ingewanden er uit pers, zonder angst. Dat werkt. Ze zien het hoofdje! We zijn er bijna. Michelle zegt dat ik, zodra ik een sterk brandend gevoel ervaar (“the ring of fire”), me moet inhouden en de weeën moet wegpuffen. Ze doet voor hoe ik dat moet doen. En daar is die ring of fire dan, daar is geen twijfel over mogelijk. Ik puf de weeën zo goed en zo kwaad als het gaat weg. “Nog 1 of 2 weeën denk ik”, zegt Michelle. En dan, de volgende wee, om 03.30u, glibbert onze dochter er in één keer uit.
Nog nooit in mijn leven ben ik zó opgelucht, zo intens tevreden geweest. Ik bedenk me hoe bizar het is dat die hevige pijn, die uren heeft geduurd, ineens volledig weg is. “Ze is er! Ze is er!”
————————————————————————————————————————————–
In de voorbereiding op mijn bevalling heb ik zo ongeveer alles gedaan wat ik kon. Ik heb veel gelezen, een cursus gevolgd, bekkenbodemoefeningen en yoga gedaan, bevalfilmpjes gekeken en gepraat met andere vrouwen over hun bevalling. Dat heeft me veel gebracht. Allereerst bracht het me kennis en daarmee een gevoel van controle tijdens de bevalling. Ik wist wat er gebeurde en kon gebeuren. Daarnaast kwam ik door de oefeningen beter in contact met mijn lichaam in het algemeen en mijn bekkengebied in het bijzonder. Door alle voorbereiding veranderde mijn beeld van een bevalling van een vreselijke hobbel die genomen moest worden naar een belangrijke ervaring die onderdeel uitmaakte van de hele reis naar onze baby. Ik werd er wel nieuwsgierig naar.
En nu ik na al die voorbereiding een bevalling heb meegemaakt is dat beeld compleet. Ik vond het veel zwaarder en heftiger dan ik van tevoren had bedacht. Nog steeds ben ik verbaasd over al die vrouwen die deze prestatie hebben geleverd, en dat ik nooit heb geweten hoe zwaar dat is. Tegelijkertijd ging ik er in mijn voorbereiding te veel van uit dat ik het helemaal alleen moest doen. Zo zie ik dat achteraf niet. De geweldige coaching van Michelle, de praktische tips die zij gaf, en de daadkrachtige manier waarop ze mij het vertrouwen gaf dat het ging lukken; dat had ik zo ontzettend nodig in die laatste fase.
Last but not least, ben ik anders naar een bevalling gaan kijken. Het was intens zwaar, maar ook een enorm bekrachtigende ervaring die ik niet had willen missen. Toen ik met mijn dochter op mijn borst lag, direct na de bevalling, voelde ik me zo trots en sterk. Een gevoel van: Hierna kan ik alles aan. Uit die ervaring kan ik de rest van mijn leven putten.

Geboorteverhaal van Roos

Het was een bloedhete dag en ik had de hele dag op het strand gezeten. In mijn stoeltje, want op een handdoek liggen ging niet meer zo lang.
Na het douchen moest ik naar de verloskundige maar ik had nog net een half uurtje om even te liggen op de bank. Ik kreeg ineens pijn in mijn rug en ik dacht dat ik niet goed lag. Even later was het weer weg. Toen weer pijn in mijn rug. Ik bedacht: pijn die komt en gaat! Zal het de bevalling zijn?
Ik ben nog naar de verloskundige gereden en kreeg daar op de bank ook een pijnlijke golf door mijn buik. Heb gezegd dat ik dacht dat ik vannacht zou gaan bevallen.
Eenmaal weer thuis bleef de pijn komen en tegen middernacht kwamen ze binnen de 5 minuten. Ik vond het al best pijnlijk maar wist ook dat het nog niet heel hevig was. Ik had ook nog trek en heb nog een boterham gegeten met een glas appelsap. Dat ik nog honger had zei me dat het nog even zou duren. Ik wilde niet dat de verloskundige zou komen en ik pas 1 cm ontsluiting zou hebben, dus ben op een stoel naast het bed gaan zitten, heb friends aangezet en ben dat gaan kijken. Rond 03:00 werd ik erg moe en heb ik de tens aangesloten, de lampen uit gedaan en ben gaan ‘slapen’. Elke keer als de wee kwam dan moest ik me oprichten en de wee heftig wegzuchten. Tussendoor viel ik steeds even weg. De weeen kwamen toen om de 5-10 minuten, toch weer iets verder uit elkaar dus.
Rond 06:00 vond ik het niet meer zo leuk, kwamen de weeen ook weer vaak, en ben ik gaan douchen. Toen voelde ik dat ik graag wilde weten hoe ver ik was en dat er iemand zou komen. Sylke kwam rond 07:00 en toen had ik 4 cm ontsluiting! Ik was heel blij want ik was dus echt aan het bevallen! Ik heb het bad aangezet en ben daar in gaan liggen. Heerlijk was het warme water, en het hielp me de steeds sterkere weeen op te vangen.
Ik heb de hele ochtend in bad gelegen. De vliezen braken halverwege de ochtend en de weeen werden sterker en sterker. Tussen de weeen door viel ik steeds in slaap, dit zorgde er voor dat de tijd sneller ging, dat was eigenlijk wel fijn. Ik had een piano muziekje op staan en verder was het donker en stil. Een koude washand en slokjes water waren fijn.
Op een gegeven moment voelde ik persdrang. Ik durfde het bijna niet te geloven, dat het echt ging gebeuren. Ik weet nog dat ik tegen Sylke zei dat het nog niet zover was, maar ik kon het oer instinct niet tegenhouden. Ik vond dit in bad niet meer op te vangen, dus ben tussen de weeen door uit bad gegaan en naar mijn bed gerend.
Toen Sylke zei dat ik volledige ontsluiting had en mocht mee persen was ik heel blij. Maar toen! Wat viel het mee persen me tegen zeg, het voelde alsof de baby er al bijna was maar hij moest nog een heel stuk! Ik was de wanhoop nabij, maar realiseerde me ook dat in de auto naar het ziekenhuis geen optie was, dus dat ik deze klus zelf moest klaren.
Het heeft me alles gekost wat ik had, maar het is gelukt. Om 12:50 werd er een klein glibberig mannetje met rossige haartjes op m’n borst gelegd. Ik moest ontzettend huilen maar het was zo’n magisch moment. Mijn zoon!
Toen de placenta ook geboren was, ik een grote schaal fruit gekregen had en de baby aan borst lag, kon de feestweek beginnen! Al snel heb ik me gerealiseerd: die bevalling duurde maar 1 dag. Erna kwamen nog zoveel mijlpalen, belangrijke dagen, moeilijke momenten, magische momenten, zoveel!
Ik heb er heel veel aan gehad dat iedereen er gewoon was. Ze hoefden niet veel te zeggen. Een hand op mijn hand, weten dat ze er waren, dat deed mij goed. Ik ben daar heel dankbaar voor.

Geboorteverhaal van Ilayda

Mijn bevallingsverhaal
SPLASH..zo begon mijn bevalling die bewuste nacht rond 02:00 uur van zondag op maandag. Ik lag in bed heerlijk te slapen nadat ik die dag met vriendinnen had gelunched. Het was een fijne zondag en we hebben het natuurlijk nog gehad over het feit dat mijn uitgerekende datum dichterbij kwam. Ik was namelijk precies 39 weken zwanger. Ik vertelde met veel zelfvertrouwen dat ik er mentaal helemaal klaar voor was en dat een goede voorbereiding essentieel is. Het boek positief over bevallen van Milli Hill en de podcast van Nina Pierson over bevallen heeft mijn idee over bevallen 180 graden veranderd. Deze dames en de verloskundigen van Mundo hebben mij overtuigd dat een thuisbevalling veilig en natuurlijk is.
Mijn vliezen braken dus die nacht. Mijn man en ik hoorden *knap* en het voelde als een enorm warme waterval tussen mijn benen. Ik had gelezen dat enkel 10% van de bevallingen begint met het breken van de vliezen, ondanks vele films ons anders doet vermoeden. Dus hier was ik absoluut niet op voorbereid. Ik stond meteen op om naar het toilet te gaan en daar keek ik meteen naar het vruchtwater: is het helder? Vroeg ik me af. Ok, gelukkig, het is helder, geen meconium aanwezig, rustig ademhalen, niets aan de hand. Ondertussen voelde ik me onwijs zenuwachtig, maar op een gezonde en positieve manier. Het zou niet lang meer duren tot we onze zoon zouden ontmoeten! Nadat mijn vliezen braken vroeg mijn man mij meteen: ‘Lief, wat moeten we nu doen? Wat gaan we nu doen?’. Waarop ik antwoordde: ‘niets, we gaan nu gewoon slapen, we hebben alle rust en energie nodig. De bevalling hoeft niet nu aan te vangen, dat kan soms even op zich laten wachten.’ Zo gezegd, zo gedaan, dus we stapten allebei het bed weer in, nadat de boel was opgeruimd door mijn man. Gelukkig ben ik een goede slaper en ik wist dat ik echt al mijn energie nodig zou hebben. Het weer in slaap vallen was geen enkel probleem. Een aantal uur later voelde ik de eerste krampen opkomen. Ondanks ik nog nooit eerder weeën had ervaren wist ik meteen dat het een wee was. Het kwam langzaam op als een golf, bereikte een piek en zwakte weer af. De eerste weeën waren net hele lichte menstruatiekrampjes. Ik lette op mijn ademhaling, had er verder geen last van en probeerde erdoorheen te slapen. Ik heb mijn man niet wakker gemaakt, het voelde fijn om dit even voor mezelf te houden. Michelle en de verloskundige in opleiding kwamen rond 11:00 uur ‘s ochtends aan. Mijn bloeddruk werd gemeten en de hartslag van onze zoon werd beluisterd. Alles was gelukkig prima. Ik vertelde Michelle dat ik zo ontzettend veel vertrouwen had in mijn lichaam en dat ik dit gewoon ging doen. Daarnaast vertelde ik dat ik echt niet naar het ziekenhuis wil zo lang dat niet nodig is. Michelle vertelde me dat ik me niet moest vastbijten aan die ’24 uur’. Als de bevalling gewoon op gang is gekomen, de 24 uur zijn voorbij en het gaat verder goed met ons, dat ik dan nog steeds thuis zou kunnen bevallen. Ze zei: ‘doe het lekker rustig aan vandaag, ga knuffelen samen, kijk een filmpje en bel me als de weeën intenser zijn geworden, ik ga je einde middag bellen om te kijken hoe het gaat’. Michelle wist naar aanleiding van mijn bevalplan dat ik zo min mogelijk interventies wilde. Ze heeft toen verder ook geen andere onderzoeken uitgevoerd. Nadat Michelle en de verloskundige in opleiding waren vertrokken, begonnen mijn weeën steeds intenser te worden, maar prima op te vangen. Wel moest ik even stoppen met hetgeen ik aan het doen was. Ze waren van lichte menstruatiekrampen overgegaan naar zware menstruatiekrampen. Er zat nog wel veel tijd tussen de weeën, in het begin zo rond de half uur. Mijn man en ik gingen in bed een filmpje kijken. Tijdens de weeën merkte ik dat ik goed moest ademhalen en me niet meer op de film kon concentreren, maar in mezelf keerde. Ik vond het maar langzaam gaan. Er was nog steeds veel tijd tussen de weeën. Ik had mezelf beloofd de weeën niet te timen maar toch was ik nieuwsgierig. Hoeveel minuten zou er tussen zitten? Rond 14:00 uur ben ik begonnen met timen maar ik kon er niets mee. Het was te onregelmatig. Vanaf 17:00 uur begon het steeds intenser te worden en had ik om de 7-12 minuten weeën. Ik voelde het ook in mijn rug en dat was behoorlijk intens. Mijn man probeerde mij er zo goed mogelijk doorheen te loodsen door veel druk te plaatsen op mijn rug met zijn handen. Dit hielp enigszins. Hij heeft uren en uren achter elkaar met elke wee mijn rug ondersteund,  zoals we dat hadden geleerd bij de birth partner workshop. Dat intense gevoel probeerde ik te associëren met iets positiefs, dat we met elke wee dichterbij onze zoon zouden zijn. Pijn is een signaal van het lichaam dat er iets mis is in het lichaam. We associëren het daarom met negativiteit. Maar dit gevoel, deze weeën zijn functioneel. Zodra ik had geleerd dat je deze gedachte en die associatie met pijn kan omschakelen, is de ‘pijnbeleving’ ook heel anders. Ik heb bijna al mijn weeën opgevangen op mijn handen en knieën op ons bed. Ik deed al lange tijd aan yoga en tijdens mijn zwangerschap ook aan zwangerschapsyoga. De yoga-poses kwamen nu goed van pas. Ik had een stapel gemaakt van misschien wel vijf kussens die mijn buik en gezicht konden ondersteunen. In de avond rond een uur of 21:00 vond ik het toch langzaam gaan. Omdat ik niet wilde dat de bevalling zou stagneren moest ik een manier vinden om de bevalling weer op gang te brengen.

Oxytocine is het juiste antwoord, bedacht ik me weer: het knuffelhormoon. Ik moest en zou wat meer oxytocine aanmaken. Ik vroeg mijn man onze first-dance muziek aan te zetten, waar ik emotioneel van werd. Tussen elke wee knuffelde en streelde mijn man me. En of dit hielp! Opeens begonnen de weeën vele malen intenser te worden. Ik had de geboortetens thuis en dit wilde ik wel proberen. Mijn man koppelde de plakkers en de draden en zette het apparaat aan. Meh, dit voelde toch niet zo prettig als dat ik had gehoopt. En mijn man koppelde alles weer los. Ik ving de weeën weer op handen en knieën. Op een gegeven moment werd het zo intens dat ik zei: ‘ok nu kan de verloskundige gebeld worden’. Je voelt inderdaad zelf het beste aan wanneer je dat punt hebt bereikt. Rond middernacht kwam Michelle aan. Ze kwam midden in een wee naar binnen en ging rustig zonder wat te zeggen naast me zitten op bed en motiveerde mij heel rustig: ‘Heel goed, adem rustig de wee weg’. Na de wee deed ze een aantal onderzoeken: mijn bloeddruk en de hartslag van onze zoon en van mij meten. That’s it. Michelle vroeg of ik de douche in wilde, misschien dat het warme water de weeën zouden verlichten. Ja dit is een goed idee. Toen ik de douche in ging werden de weeën heftiger; ik was echt in een totaal andere wereld en het maakte me helemaal niet meer uit wat ik deed, hoe ik er uit zag of wat voor geluiden ik maakte. Michelle was er voor me, maar op afstand. Ze observeerde van ver hoe het met me ging en zorgde voor een fijne sfeer. Ze bracht kaarsen naar de badkamer waar ik in dimlicht de warme douchestraal over mijn buik en rug liet gaan. Ze vertelde dat ik me inderdaad moest ontspannen en dat ik de baby naar beneden moest laten glijden. Ondertussen waren mijn man en de verloskundige in opleiding druk bezig met het bevalbad klaarzetten. Inmiddels was het alweer rond half 2 ’s nachts. Ik zag ook dat de kraamhulp was gearriveerd.

Ik vertelde Michelle dat ik persdrang had. We verplaatsen ons naar het bevalbad. Dit was heel fijn, maar tegelijkertijd ook het meest zware gedeelte. ‘Mag ik nu wel echt persen?’, vroeg ik aan Michelle. Ik had namelijk geen idee hoeveel ontsluiting ik had, want dat is tijdens de hele bevalling niet gemeten, zoals in mijn bevalplan stond genoteerd. Ik wilde me namelijk niet laten leiden door een getal, er gebeurt zo veel meer in het lichaam dan het aantal centimeter ontsluiting. Michelle zei: ‘Als jij voelt dat je moet gaan persen, dan moet je gaan persen, luister naar je lichaam’. Het was frustrerend om elke keer weer het hoofdje naar buiten te voelen gaan en weer terug. Michelle vertelde dat dit normaal was en erbij hoort. Dit gaf mij vertrouwen dat het ok is. En daar was ‘the ring of fire’. Daar had ik veel over gelezen en veel over gehoord. Het was inderdaad een onbeschrijfelijk en intens gevoel waarbij ik niet zo goed wist hoe ik ermee moest omgaan. Michelle deed voor ik hoe dat intense gevoel kon wegzuchten. Dat hielp inderdaad. Na vele aanmoedigingen van mijn man en Michelle en twee uur persen in het bevalbad arriveerde onze zoon om 03:52 uur in het water. Vanuit het water keek hij ons aan met zijn mooie grote ogen, dat verlicht werd door de kerstboom. Het was zo een magisch en sereen moment. De tijd en de wereld stonden even stil. We kwamen even bij in het bad met onze zoon op mijn borst. Na een kwartier of half uur volgde de geboorte van de placenta, dat werd aangemoedigd door druk die Michelle op mijn buik gaf. Hierna liep ik ondersteund door de kraamhulp en Michelle naar ons bed. Wat was dat heerlijk. Gewoon in ons eigen bed, zo vertrouwd zoals altijd, maar dan nu met z’n drieën. Wat zijn vrouwen toch ongelofelijk krachtig, een kind baren is een mega prestatie waar wij vrouwen echt trots op mogen zijn.

KNOV verloskundige